schellingerhoudt_bouk

Zaandam 4 mei 1919 - Zaandam 19 september 2010

Boudewijn Schellingerhoudt, professioneel wielrenner van 1942 tot 1954, Nederlands kampioen op de weg in 1946. In 1949 eindigde hij als derde in het eindklassement van de Ronde van Nederland. Hij nam in 1947 deel aan de Tour de France, won daarin geen etappes en bereikte de finish in Parijs niet. De naam Bouk kreeg hij pas in het verloop van zijn wielercarrière.

Als zoon van een groenteboer uit een gezin van tien kinderen ging z'n enthousiasme al vroeg uit naar de wielersport. De Zaanse wielerclub 'Door Training Sterk' kortweg DTS, waar zijn broer Jan al lid van was, schreef hem in 1935 in. Onder grote belangstelling werd in 1942 het Clubkampioenschap van Nederland op de weg in de Haarlemmermeer verreden. Het Zaanse team, samengesteld uit de renners Jan Lust, Dirk Mooi, Bouk Schellingerhoudt en Arie Vooren wist met afstand beslag op het landskampioenschap voor clubs te leggen. Na een negenjarige amateurperiode begon hij in 1944 aan een profcarrière. Twee jaar later gaf hij in Valkenburg z'n visitekaartje af als Kampioen van Nederland.

Eénmaal, in 1947, stond Schellingerhoudt samen met Albert van Schendel, Huub Seijen, Andree de Korver, Jefke Janssen en Arie Vooren aan de start van de Tour de France. Na de derde etappe van liefst 325 kilometer veroverde Bouk, de beste Nederlander, de dertigste plaats in het klassement. Bouk Schellingerhoudt raakte in de zevende etappe op 1 juli 1947 na 110 km ernstig gewond, doch reed, zwaar bepleisterd, alleen de etappe uit, in alle dorpen bewonderd en enthousiast aangemoedigd wegens zijn koppig volhouden.

Wanneer ooit een renner, als laatste in de Tour passerend, overal enorm werd toegejuicht, dan is het Bouk Schellingerhoudt wel geweest. 's Morgens wees het lot hem aan als nummer 13. 'Dan kan ik beter maar niet op de fiets stappen', zei de rustige Zaankanter. En ditmaal kregen de bijgelovigen hun gelijk. Het tempo van het peloton bood ook Bouk geen moeilijkheden, maar toen er ongeveer 110 kilometer waren afgelegd, raakte zijn stuur dat van de Fransman Paul Maye, waardoor beiden vielen. De Fransman was er met een gebroken sleutelbeen het ernstigste aan toe, doch toen men de Zaankanter twintig minuten lang met de inhoud van verschillende apothekersflesjes had bewerkt en bepleisterd, klom Bouk toch nog op zijn fiets met wonden aan hoofd, rug, dij en enkel. Ondertussen had men ook z'n fiets gerepareerd waarvan de banden finaal aan flarden waren. Men begrijpt de reactie bij deze overigens zo kalme Zaanse renner. Later kon men echter de heuglijke boodschap naar zijn hotel brengen, dat hij als beloning voor zijn moedig volhouden toch niet uitgeschakeld zou worden.(Bron: De Waarheid)

Bouk Schellingerhoudt kwam voor de achtste etappe in Grenoble niet meer aan de start, omdat hij te veel last had van zijn opgelopen blessures. De Waarheid meldde echter dat de Tour-organisatie hem het starten belette vanwege de opgelopen tijdslimiet.

Als knecht van de Italiaanse wielerlegende Gino Bartali nam hij deel aan de lucratiever Ronde van Zwitserland in 1948.

De Jocoploeg stelde Bouk Schellingerhoudt in 1949 als kopman aan tijdens de tweede Ronde van Nederland. De oranje leiderstrui zat enkele ritten om z'n schouders, maar wegens materiaalpech moest hij het oranje afstaan aan Gerrit Schulte. Hij wist met 6 minuten en 31 seconden achterstand Schulte niet meer bij te benen en eindigde als derde. De editie van 1950 reed Schellingerhoudt als gevolg van een valpartij niet uit.

Na zijn wielercarrière vestigde hij zich als eigenaar van een sigarenzaak aan de Zuiddijk te Zaandam. Niettemin bleef hij zich inzetten voor DTS waar hij, in navolging van Amsterdamse wielerclubs, in 1969 een jeugdwielerschool oprichtte die bij oprichting al 35 leden telde, waaronder ook een aantal meisjes. De racefietsen waarop de jeugdige coureurs het racen leerden werden in bruikleen beschikbaar gesteld.

Jaarlijks wordt de Bouk Schellingerhoudt Bokaal, een koers voor jeugdrenners en aankomende leden, op het clubparcours in Wijdewormer verreden onder auspiciën van DTS. Voor de KNWU meer dan voldoende redenen om hem wegens zijn verdiensten voor de wielersport te onderscheiden met het Zilveren Wiel.

Het fietsen bleef hem tot het eind van z'n lange leven boeien; als 91-jarige zat hij wekelijks een aantal malen op het zadel om ritten tussen de 40 en 60 kilometer af te leggen.

Resultaten van Bouk Schellingerhoudt, zie Wielersite.

  • schellingerhoudt_bouk.txt
  • Laatst gewijzigd: 2017/07/12 15:59
  • door zaanlander