Hulst, Wim

Krommenie 9 december 1916 – Schagen 1998

Wim Hulst: Wij zijn niet allemaal communisten

Wim Hulst was een communist uit de Zaanstreek, actief in de CPN, en voorzitter van de Vereniging Nederland-USSR NU. Hij was lid van de socialistische jeugdbeweging de AJC, en vanaf 1932 lid van de Communistische Jeugdbond; tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij betrokken bij het verspreiden van de illegale De Waarheid. Wim Hulst was gehuwd met Marie Bakker (1915-1978).

In de praktijk was hij impresario, diplomaat, muziekbibliothecaris, pr-manager, reisleider en nog heel wat meer. Hulst was huisschilder van beroep, had de lagere en de technische school doorlopen en was dus op alle terreinen van de NU volkomen autodidact. Hij correspondeerde, zo te zien moeiteloos, in drie moderne talen en kon zich ook in het Russisch redelijk verstaanbaar maken. Voor de oorlog had hij politieke revues geschreven en zijn acteertalent uitgeleefd in de Arbeiders toneel vereniging Krommenie.

Tijdens de bezetting werkte hij illegaal en meteen na de oorlog werd hij als directeur van De Waarheid, editie Noord-Holland Noord aangesteld en als lid van de Assendelftse gemeenteraad verkozen voor de CPN; in 1947 werd hij lid van het hoofdbestuur van de Vereniging Nederland-USSR, een organisatie die als doel had informatie over de Sovjet-Unie te verspreiden. Hij was werkzaam als secretaris en van 1967 tot 1989 als voorzitter; ook was Hulst lange tijd directeur van Vernu, het reisbureau van de Vereniging Nederland-USSR.

Geschorst

Begin april 1967 werd Wim Hulst, 32 jaar lid van de CPN, door partijleider Paul de Groot geschorst, omdat hij weigerde de directie van zijn bloeiende reisbureau Vernu, dat met veel succes reizen naar Oosteuropese landen organiseerde, neer te leggen.

De CPN-leiding veroordeelde de rechtse koers van de landen van het Moskou-pact en daarom moesten trouwe partijleden hun werk bij het reisbureau neerleggen. Wim Hulst had hier geen gevolg aan gegeven. Hij dacht er niet over Vernu, dat vijf maal zoveel boekingen telde als voorgaand jaar, te liquideren.

Het partijbestuur meende vernomen te hebben dat reizigers bij Vernu, in Sowjet-landen werden bewerkt om hen voor de rechtse koers van Moskou te winnen. Hulst wist dat er door velen waarneembare ontwikkeling in de belangstelling voor elkaar is. Wederzijdse bezoeken droegen daartoe bij. Hulst vernam nimmer dat de reizen misbruikt werden om toeristen te beïnvloeden. Zij, die van een reis terugkeerden, betreurden het vaak vanwege gebrek aan talenkennis niet met de mensen in contact te kunnen treden.

Wim Hulst vermoedde dat velen uit de wereld van kunst, wetenschap en sport teleurgesteld raakten zodra hij zijn werk bij Vernu neer zou leggen en geloofde in zijn opvattingen niet veranderd te zijn. Hij voelde er niets voor zijn post te verlaten. Hulst bleef onverminderd in functie bij de vereniging maar moest zijn zetel in de gemeenteraad van Assendelft opgeven.

Orde van de Vriendschap der Volkeren

De Opperste Sovjet in Moskou kende de 'Orde van de Vriendschap der Volkeren' in 1973 toe aan Wim Hulst als voorzitter van Vereniging Nederland-USSR. Hij was de eerste Nederlander die de onderscheiding kreeg. De onderscheiding betekende een nieuwe steek onder water voor de CPN, die al jaren in zekere onmin leefde met haar Russische 'geloofsgenoten'. Ideologisch liepen de opvattingen van de Russische en de Nederlandse (partij-)communisten nogal uit elkaar. Op haar congres in 1972 liet de CPN merken zelfs niets te voelen voor een gesprek met haar Russische zusterorganisatie. Besloten werd de bezem door eigen rijen te halen om de partij te zuiveren van revisionistische elementen.

Wim Hulst was eerder al slachtoffer van een dergelijke zuivering geworden. Verscheidene andere leden van de Vereniging Nederland-USSR ondergingen hetzelfde lot. Ze konden zich echter koesteren aan warme Russische genegenheid. De Russen lieten bijna geen gelegenheid voorbij gaan om dat te laten merken.

Op 4 augustus 1973 komt Wim Hulst uitgebreid aan het woord in het Limburgs Dagblad:

WIM HULST: Wij zijn niet allemaal communisten

AMSTERDAM — Stapels gelukstelegrammen en brieven uit Rusland, een bescheidener aantal uit Nederland. De Russische zijn wat uitvoeriger en beginnen bijna allemaal met „Kameraad“. Wim Hulst (56), voorzitter van de vereniging Nederland-USSR, is door de Opperste Orde van de Sovjet onderscheiden met de Orde van de Vriendschap der Volkeren. Een hoge onderscheiding, die niet kwistig wordt uitgedeeld, zeker niet aan mensen uit het Westen, ook al zijn ze in de ogen van Moskou nog zo loyaal.

Hij is de eerste Nederlander die deze eer te beurt valt. Het besluit werd in de Izwestia en de Prawda op de voorpagina in een opvallend kader gepubliceerd, wat niet gering mag heten. Duidelijk is dat de top van de USSR grote waarde hecht aan het werk dat de Nederlandse vereniging, populair afgekort tot NU, doet. Hulst zegt een tikkeltje plechtstatig, alsof hij uit de statuten van zijn vereniging citeert: „Ik zie het als een symbool voor de waardering of achting voor het gehele werk van NU dat vooral door het uitwisselen van kunst, wetenschap en sport gericht is op het bevorderen van de vriendschappelijke betrekkingen tussen de volkeren van beide landen”.

Botwinnik

Verder houdt hij het er maar op dat het samenvallen van het zilveren jubileum van zijn vereniging in 1972 met het 50-jarig bestaan van de USSR een rol heeft gespeeld. En wellicht is ook niet onbelangrijk dat schaakmeester Botwinnik een persoonlijke vriend van Hulst is wat weer voortvloeit uit het feit dat de internationale beroemdheid voorzitter is van de eveneens zeer actieve vereniging USSR-Nederland. De Nederlandse vereniging heeft zich vooral bekendheid verworven door mammoet-producties, voornamelijk op het gebied van zang en dans naar Nederland te halen.

Lees verder in het Limburgs Dagblad van 4 augustus 1973.

Een 27 pagina's tellende verhandeling over de levensloop van Wim Hulst met als titel 'Ballerina's voor de vrede' door Margreet Schrevel leest u hier.

  • hulst_wim.txt
  • Laatst gewijzigd: 2018/03/22 09:16
  • door zaanlander